- جایزه نوبل پزشکی ۲۰۲۶ به سازندگان فناوری کنترل سلولها با نور اهدا شد
- هفته ملی سالمندان؛ از پیشگیری از سرطان تا حق برخورداری از سالمندی سالم
- سالمندی جمعیت؛ چالشی که از امروز باید برای آن برنامهریزی کرد
- قلب و سرطان؛ چرا سلامت قلب در بیماران مبتلا به سرطان اهمیت دارد؟
- چهرهای که بیش از نیمقرن برای پزشکی زیست؛ در سوگ استاد دکتر سعید پناهی
- آیا پزشکی بدترین شغل دنیاست؟
- بازدید نایبرئیس انجمن علمی کلینیکال انکولوژی ایران از مراکز درمانی تاجیکستان و ازبکستان
- کنفرانس علمی HPV در بیمارستان لاله؛ از غربالگری و واکسیناسیون تا درمان ضایعات پیشسرطانی
- «ایرآمبولانس هوایی» به اصفهان آمد؛ گامی برای تسهیل جابهجایی بیماران
- اعضای جدید هیئتمدیره خیریه «بال پروانه نصف جهان» انتخاب شدند
- اجرای DRG در ایران؛ چرا زیرساخت باید پیش از اصلاح نظام پرداخت آماده شود؟
- ایران و ترکمنستان در آستانه فصل تازهای از همکاریهای سلامت
- پزشکی دیگر درآمد، رضایت شغلی و منزلت اجتماعی را بهطور همزمان ندارد
- هشدار جامعه ارولوژی ایران درباره آمبولیزاسیون پروستات؛ PAE جایگزین قطعی جراحی نیست
- آلزایمر؛ فراتر از فراموشی
سفر به فضا بر خون و استخوان فضانوردان تأثیر میگذارد

به گزارش سرطان نیوز، خوشبختانه، به نظر میرسد که بدن آنها در نهایت میتواند پس از بازگشت به زمین، به لطف چربی ذخیره شده در مغز استخوان، دوباره آن را احیا کند.
دکتر «گای ترودل»، نویسنده ارشد این مطالعه از دانشگاه اتاوا در کانادا، گفت: «ما دریافتیم که فضانوردان حدود یک ماه پس از بازگشت به زمین، چربی کمتری در مغز استخوان خود دارند.»
او در ادامه افزود: «ما فکر میکنیم بدن از این چربی برای کمک به جایگزینی گلبولهای قرمز خون و بازسازی استخوانهایی که در سفر فضایی از دست رفته است استفاده میکند.»
این تحقیق جدید بر اساس مطالعه قبلی ترودل است که نشان میدهد بدن فضانوردان در طول سفرهای فضایی ۵۴ درصد بیشتر از آنچه که معمولاً روی زمین اتفاق میافتد، گلبولهای قرمز خون را از بین میبرد. این عارضه به عنوان "کم خونی فضایی" شناخته میشود.
بیشتر بخوانید
سکته مغزی چگونه به دومین قاتل ایرانیان تبدیل شد؟
ترودل گفت: «خوشبختانه، وقتی بدن بی وزن است، کم خونی در فضا مشکلی ایجاد نمیکند، اما هنگام فرود بر روی زمین و به طور بالقوه در سیارات یا قمرهای دیگر دارای نیروی گرانش، کم خونی بر انرژی، استقامت و قدرت تأثیر میگذارد و میتواند اهداف مأموریت را تهدید کند. اگر بتوانیم دقیقاً بفهمیم چه چیزی این کم خونی را کنترل میکند، ممکن است بتوانیم پیشگیری و درمان را بهبود بخشیم.»
برای این مطالعه، محققان اسکن MRI مغز استخوان ۱۴ فضانورد را در مقاطع زمانی مختلف قبل و بعد از یک مأموریت شش ماهه در ایستگاه فضایی بین المللی بررسی کردند.
محققان دریافتند حدود یک ماه پس از بازگشت به زمین، چربی مغز استخوان ۴.۲ درصد کاهش یافت. این چربی به تدریج به سطح طبیعی بازگشت و ارتباط نزدیکی با افزایش تولید گلبولهای قرمز خون و ترمیم استخوان داشت.
ترودل گفت: «از آنجایی که گلبولهای قرمز خون در مغز استخوان ساخته میشوند و سلولهای استخوانی مغز استخوان را احاطه کردهاند، منطقی است که بدن از چربی محلی مغز استخوان به عنوان منبع انرژی برای سوخترسانی به گلبولهای قرمز و تولید استخوان استفاده کند.»
نویسندگان خاطرنشان کردند که فضانوردان جوانتر ممکن است توانایی مضاعفی برای مهار انرژی از چربی مغز استخوان داشته باشند. چربی مغز استخوان فضانوردان زن پس از یک سال بیش از حد انتظار افزایش یافت.
واکسن آنفلوانزا برای بیماران مبتلا به سرطان؛ چه زمانی و چه نوع واکسنی مناسب است؟
رویکرد پژوهشگران ایرانی برای درمان سرطانهای پیشرفته با هدفگیری ریزمحیط تومور
آیا پزشکی بدترین شغل دنیاست؟
آیا در سرطان پستان Luminal A میتوان رادیوتراپی را حذف کرد؟ نگاهی به نتایج مطالعه LUMINA
آیا فقط بیماران دارای ENE یا حاشیه مثبت به کمورادیوتراپی پس از جراحی نیاز دارند؟