چه کسانی نباید از خودنمونه‌گیری HPV استفاده کنند؟

مطابق با گایدلاین‌های به‌روزرسانی‌شده فدرال (HRSA) و انجمن سرطان آمریکا (ACS) در سال ۲۰۲۶، غربالگری اولیه HPV به روش خودنمونه‌گیری (Self-sampling) یک پیشرفت بزرگ در افزایش دسترسی به غربالگری سرطان دهانه رحم محسوب می‌شود. با این حال، این روش صرفاً برای افراد با ریسک متوسط (Average Risk) طراحی شده و به‌کارگیری آن در شرایط زیر ممنوع یا نیازمند احتیاط جدی است:

۱. افراد مبتلا به HIV:

خودنمونه‌گیری برای زنان HIV-positive توصیه نمی‌شود. این گروه به دلیل نقص ایمنی زمینه‌ای در معرض خطر بالاتر سرطان دهانه رحم هستند و باید طبق پروتکل‌های نظارتی اختصاصی و دقیق‌تری پیگیری شوند.

۲. سرکوب سیستم ایمنی (Immunosuppression):

بیماران با نقص ایمنی ناشی از پیوند اعضا، لوپوس اریتماتوز سیستمیک (SLE)، بیماری التهابی روده تحت درمان با دارو‌های سرکوب‌کننده ایمنی یا سابقه پیوند سلول‌های بنیادی، کاندید خودنمونه‌گیری نیستند و باید تحت نظر کلینیسین غربالگری شوند.

۳. خونریزی واژینال غیرطبیعی (AUB):

در صورت وجود علائم بالینی مانند خونریزی غیرطبیعی رحمی، خودنمونه‌گیری روش مناسبی نیست. این علائم نیازمند معاینه بالینی کامل و نمونه‌گیری مستقیم از دهانه رحم (نه صرفاً واژن) جهت بررسی ضایعات مشکوک است.

۴. خونریزی قاعدگی (Menstrual Bleeding):

اگرچه در سلف-سمپلینگ حساسیت به اندازه نمونه‌گیری کلینیسین نیست، اما وجود خونریزی شدید قاعدگی می‌تواند بر کفایت نمونه تأثیر گذاشته و بهتر است نمونه‌گیری به زمانی غیر از این ایام موکول شود.

۵. سن کمتر از ۲۵ سال:

مطابق گایدلاین ACS و منابع اروپایی، شروع غربالگری با HPV برای افراد زیر ۲۵ سال به دلیل شیوع بالای عفونت گذرا و خطر بسیار پایین سرطان توصیه نمی‌شود. در این سنین، سیتولوژی (پاپ‌اسمیر) همچنان استاندارد است و خودنمونه‌گیری HPV نیز جایگاهی ندارد.

جمع‌بندی:

سلف-سمپلینگ HPV یک ابزار ارزشمند برای افزایش پوشش غربالگری در زنان پرخطر با دسترسی محدود است، اما انتخاب بیماران باید با وسواس انجام شود تا ایمنی و اثربخشی تشخیص حفظ گردد. در هرگونه نقص ایمنی یا خونریزی علامت‌دار، ارجاع به کلینیسین الزامی است.