غم و اندوه به مبتلایان نارسایی قلبی آسیب می رساند

به گزارش سرطان نیوز، پس از تجزیه و تحلیل تقریباً سه دهه داده‌های مربوط به حدود نیم میلیون بیمار نارسایی قلبی، محققان به این نتیجه رسیدند کسانی که غم و اندوه ناشی از از دست دادن عزیزانشان را تجربه کرده بودند، با افزایش ۵ تا ۲۰ درصدی خطر مرگ قلبی در طول چهار سال بعد روبرو بودند.

«کریستینا لازلو»، نویسنده این مطالعه از مؤسسه کارولینسکا در استکهلم سوئد، گفت: «یافته‌ها نشان می‌دهد اعضای خانواده، دوستان و پزشکان بیماران داغ‌دیده دچار نارسایی قلبی باید به وضعیت این افراد، به‌ویژه بلافاصله پس از از دست دادن عزیزشان توجه داشته باشند.»

لازلو توضیح داد که نارسایی قلبی یک بیماری مزمن است که به تدریج رو به وخامت می‌رود، و در آن عضله قلب قادر به پمپاژ خون کافی برای پاسخگویی به نیازهای خون و اکسیژن بدن نیست.

تیم او خاطرنشان کرد که برآوردها نشان می‌دهد که بیش از ۶۴ میلیون مرد و زن در سراسر جهان با این بیماری دست و پنجه نرم می‌کنند.

در این مطالعه، محققان داده‌های سلامت و سوگواری مربوط به بیش از ۵۰۰ هزار بیمار که توسط ثبت نارسایی قلبی سوئد بین سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۸ جمع‌آوری شده بود، بررسی کردند.

بیماران در مقطعی پس از سال ۱۹۳۱ در سوئد متولد شده بودند و بسیاری از آنها میانسال یا مسن‌تر بودند.

در نهایت نزدیک به ۵۹۰۰۰ نفر از بیماران (۱۲%) دچار از دست دادن یکی از عزیزان خود شدند. و این تیم بسته به رابطه بیمار نارسایی قلبی با فردی که فوت کرده بود، به افزایش قابل توجهی در خطر مرگ نارسایی قلبی پی بردند.

به عنوان مثال، از دست دادن همسر باعث افزایش ۲۰ درصدی خطر مرگ ناشی از نارسایی قلبی می‌شود، در حالی که از دست دادن یک برادر یا خواهر با افزایش ۱۳ درصدی این خطر و از دست دادن فرزند یا نوه به ترتیب ۱۰ درصد و ۵ درصد با افزایش خطر همراه است.

اما نویسندگان این مطالعه خاطرنشان کردند که این میزان افزایش خطر در عرض هفت روز پس از از دست دادن یک عزیز، ۷۸ درصد بود.

بر اساس رابطه، از دست دادن فرزند باعث افزایش خطر ۳۱ درصدی در هفته اول شد، در حالی که از دست دادن همسر یا شریک زندگی باعث افزایش ۱۱۳ درصدی شد.

با این حال، تیم تحقیقاتی یک استثنای بزرگ را برای این قانون شناسایی کردند: از دست دادن والدین. هیچ خطر افزایشی برای مرگ در میان بیماران نارسایی قلبی پس از از دست دادن مادر یا پدر مشاهده نشد.

در مورد اینکه چه چیزی می‌تواند افزایش همه جانبه خطر را توضیح دهد، محققان اذعان کردند که عوامل ژنتیکی و سبک زندگی ممکن است نقش داشته باشند.

لازلو گفت: «با این حال، مکانیسم مرتبط با استرس توضیح محتمل برای این است که چرا به نظر می‌رسد از دست دادن یک عزیز به آسیب پذیری بیشتر نارسایی قلبی تبدیل می‌شود.»

محققان گفتند که افزایش خطر مرگ ممکن است ریشه در روش پیچیده‌ای داشته باشد که سیستم عصبی غدد درون ریز و سیستم عصبی سمپاتیک بدن به رویدادهای بسیار استرس زا و احساسی واکنش نشان می‌دهند.