- ریشهکنی سرطان دهانه رحم؛ هدفی جهانی که با واکسیناسیون و غربالگری دستیافتنی است
- آیا ترکیب انفورتوماب وِدوتین و پمبرولیزوماب از پمبرولیزوماب تنها مؤثرتر است؟
- آیا آب داغ انجیر سرطان را درمان میکند؟ بررسی علمی یک ادعای نادرست
- روز جهانی پاتولوژی؛ ادای احترام به متخصصانی که مسیر تشخیص و درمان سرطان را هموار میکنند
- آیا قرص یدید پتاسیم میتواند در برابر تشعشعات هستهای از بدن محافظت کند؟
- تأثیر درگیری غدد لنفاوی آگزیلا بر بقا و پیشآگهی سرطان پستان
- سرطان بیضه ؛ از تشخیص هیستولوژیک تا درمان تطبیقیافته با ریسک
- کاپیواسرتیب در سرطان پروستات با نقص PTEN: مزیت پایدار در بقا با تفسیری محتاطانه
- داروهایی که نفسِ بیمار را میگیرند، نه تومور را
- از واکسنهای اختصاصی تا درمانهای هوشمند؛ مهمترین تحولات درمان سرطان در ESMO 2026
- نتایج روز نخست کنگره انکولوژی مادرید
- سرب و سرطان؛ خطرات پنهان مسمومیت با سرب و راههای پیشگیری
- از سنجش کیفیت تا بهبود مراقبت سرطان؛ تجربه یک دهه QOPI در اسپانیا
- افتتاح شعبه اصفهان انجمن توسعه و نوآوری اجتماعی ایران
- یک کشف مهم از دل پاندمی: آیا آنفلوانزا و کووید-۱۹ میتوانند سرطان خفته را در ریه بیدار کنند؟
پیشرفت بزرگ در درمان سرطان ریه EGFR+: ترکیب اوسیمرتینیب و شیمیدرمانی استاندارد جدید شد

پیشروی در درمان سرطان ریه: ترکیب اوسیمرتینیب و شیمیدرمانی، امیدی تازه برای بیماران مبتلا به سرطان ریه با جهش EGFR
در دنیای درمان سرطان ریه پیشرفته با جهش EGFR، مطالعه FLAURA2 که نتایج نهایی آن اخیراً در مجله معتبر نیو انگلند منتشر شده، گامی بلند و امیدبخش به شمار میرود. این تحقیق بینالمللی نشان میدهد که ترکیب داروی هدفمند اوسیمرتینیب با شیمی درمانی بر پایه پلاتین و پمتورکست، در مقایسه با مصرف اوسیمرتینیب به تنهایی، موجب افزایش قابل توجه طول عمر کلی بیماران میشود.
در این کارآزمایی فاز ۳، ۵۵۷ بیمار به دو گروه تقسیم شدند: گروهی که ترکیب سه گانه (اوسیمرتینیب به همراه شیمیدرمانی) دریافت کردند و گروهی که تنها اوسیمرتینیب مصرف نمودند. نتایج نهایی حاکی از آن بود که میانگین طول عمر کلی در گروه ترکیبی ۴۷.۵ ماه در مقایسه با ۳۷.۶ ماه در گروه مونوتراپی بود. این تفاوت معنادار آماری (نسبت خطر ۰.۷۷ و مقدار P=0.02) به وضوح برتری رژیم ترکیبی را تأیید میکند.
نکته جالب توجه، ثبات این برتری در زیرگروههای مختلف از جمله بیماران با متاستازهای مغزی و انواع مختلف جهشهای EGFR (حذف اگزون ۱۹ و جهش L858R) بود. همچنین، میزان بقای ۳۶ ماهه در گروه ترکیبی ۶۳٪ و در گروه تکدارویی ۵۱٪ گزارش شد که خود گویای مزیت پایدار این رژیم درمانی است.
البته این موفقیت بدون چالش نبود. به طور طبیعی، عوارض جانبی در گروه ترکیبی بیشتر مشاهده شد؛ به طوری که ۷۰٪ بیماران در این گروه عوارض درجه ۳ یا بالاتر را تجربه کردند در مقابل ۳۴٪ در گروه مونوتراپی. این عوارض عمدتاً مربوط به اثرات سرکوب مغز استخوان (مانند آنمی و نوتروپنی) بودند که معمولاً با مداخلات حمایتی قابل کنترل هستند. با این حال، تنها ۲٪ از عوارض منجر به فوت، مرتبط با درمان تشخیص داده شد.
این مطالعه به خوبی نشان میدهد که شروع همزمان درمان هدفمند و شیمی درمانی از همان خط اول، میتواند نتایج به مراتب بهتری نسبت به رویکردهای متوالی (شروع با اوسیمرتینیب و سپس افزودن شیمی درمانی در صورت پیشرفت) داشته باشد. این یافته، تحولی در الگوی درمانی بیماران مبتلا به سرطان ریه پیشرفته با جهش EGFR ایجاد کرده و راه را برای ارائه گزینه مؤثرتر و کارآمدتری هموار میکند.
به عنوان یک پزشک فعال در حوزه انکولوژی، معتقدم این دستاورد نه تنها بر اهمیت انتخاب رژیم درمانی بهینه در ابتدای مسیر درمان تأکید میکند، بلکه لزوم مدیریت فعال عوارض ،توجه به کیفیت زندگی و همراهی نزدیک با بیماران برای دستیابی به بهترین نتیجه ممکن را نیز پررنگتر میسازد.
FLAURA2 ثابت کرد: ترکیب اوسیمرتینیب و شیمی درمانی، استاندارد جدیدی در درمان خط اول سرطان ریه با جهش EGFR است.
دکتر پوریا عادلی رادیوانکولوژیست
واکسن آنفلوانزا برای بیماران مبتلا به سرطان؛ چه زمانی و چه نوع واکسنی مناسب است؟
رویکرد پژوهشگران ایرانی برای درمان سرطانهای پیشرفته با هدفگیری ریزمحیط تومور
آیا پزشکی بدترین شغل دنیاست؟
آیا در سرطان پستان Luminal A میتوان رادیوتراپی را حذف کرد؟ نگاهی به نتایج مطالعه LUMINA
آیا فقط بیماران دارای ENE یا حاشیه مثبت به کمورادیوتراپی پس از جراحی نیاز دارند؟