سطح پایین تستوسترون؛ نشانگر پنهان تهاجمی بودن سرطان پروستات

پیش از این، رابطه بین آندروژن‌ها و سرطان پروستات در پرده‌ای از ابهام و حتی تناقض قرار داشت. اما امروزه شواهد محکمی در حال ظهور است که نشان می‌دهد سطح پایین تستوسترون سرم در زمان تشخیص، نه یک عامل محافظتی، بلکه یک نشانگر بیولوژیک برای بیماری با رفتار تهاجمی‌تر است.

یافته‌های این مطالعه به وضوح نشان می‌دهد که هایپوگنادیسم مردانه با احتمال بیشتر ابتلا به بیماری با stage پیشرفته (T-category بالاتر) و همچنین عود بیوشیمیایی سریع‌تر پس از درمان‌های اولیه مرتبط است. این ارتباط حتی پس از تعدیل اثرات درمان‌های نجات‌بخش مانند محرومیت از آندروژن نیز پایدار می‌ماند، که نشان‌دهنده استقلال این شاخص پیش‌آگهی است.

از منظر بالینی، این یافته‌ها برای ما رادیوانکولوژیست‌ها بسیار حائز اهمیت است. ارزیابی سطح تستوسترون می‌تواند به ما کمک کند تا آن دسته از بیمارانی را که‌در ظاهر ممکن است در گروه خطر متوسط قرار گیرند، اما به دلیل این فاکتور بیولوژیک، در معرض خطر واقعی بالاتری برای شکست درمان هستند، شناسایی کنیم. این امر به طور مستقیم بر تصمیم‌گیری‌های درمانی ما تأثیر می‌گذارد.

سؤال بعدی که مطرح می‌شود، نقش جایگزینی تستوسترون پس از درمان قطعی در این بیماران است. آیا می‌توانیم با اصلاح این محیط هورمونی نامساعد، نتیجه بیماری را بهبود بخشیم؟ این حوزه‌ای است که نیازمند طراحی دقیق کارآزمایی‌های بالینی آینده نگر است. در حال حاضر، توصیه می‌کنم که اندازه‌گیری سطح پایه تستوسترون به عنوان بخشی از ارزیابی استاندارد پیش از درمان در تمامی بیماران مبتلا به سرطان پروستات مد نظر قرار گیرد.