شیمی‌ درمانی ادجوانت در زنان بالای ۷۰ سال مبتلا به سرطان پستان

به گزارش گروه سرطان، سرطان نیوز، شیمی‌درمانی ادجوانت و هورمون‌درمانی در مقابل هورمون‌درمانی کمکی به‌تنهایی برای زنان ۷۰ سال و بالاتر مبتلا به سرطان پستان پرخطر بر اساس شاخص درجه ژنومیک (ASTER 70s): یک کارآزمایی تصادفی‌سازی‌شده فاز ۳» در تاریخ ۲ اوت ۲۰۲۵ در مجله The Lancet به چاپ رسیده است. این مطالعه به سرپرستی پروفسور اِتین برین و همکارانش از مراکز متعدد تحقیقاتی در فرانسه و بلژیک انجام شده است.

این پژوهش با هدف ارزیابی تأثیر افزودن شیمی‌درمانی ادجوانت‌ به هورمون‌درمانی بر بقای کلی زنان مسن (۷۰ سال و بالاتر) مبتلا به سرطان پستان مثبت از نظر گیرنده استروژن و منفی از نظر HER2 که بر اساس ژنومیک «شاخص درجه ژنومیک (GGI)» در گروه پرخطر قرار گرفته‌اند، طراحی شد. در این کارآزمایی که بین سال‌های ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۶ انجام گرفت، ۱۹۶۹ بیمار مورد ارزیابی GGI قرار گرفتند که از این میان ۱۰۸۹ نفر دارای تومور پرخطر بودند و به صورت تصادفی به دو گروه تقسیم شدند: گروهی که شیمی‌درمانی (۴ دوره مبتنی بر تاکسان یا آنتراسایکلین) به همراه هورمون‌درمانی دریافت کردند و گروهی که تنها هورمون‌درمانی شدند.

پس از پیگیری متوسط ۷.۸ سال، نتایج نشان داد که افزودن شیمی‌درمانی مزیت آماری معناداری در بقای کلی ایجاد نکرده است: نرخ بقای کلی در ۴ سال در گروه شیمی‌درمانی ۹۰.۵٪ و در گروه بدون شیمی‌درمانی ۸۹.۳٪ بود و در ۸ سال به ترتیب ۷۲.۷٪ و ۶۸.۳٪. همچنین تفاوت معنی‌داری در بقای بدون بیماری تهاجمی یا بقای خاص سرطان پستان بین دو گروه مشاهده نشد. از سوی دیگر، عوارض جانبی به‌طور قابل توجهی در گروه شیمی‌درمانی بیشتر بود: ۳۴٪ بیماران در این گروه عوارض درجه ۳ یا بالاتر را تجربه کردند در مقایسه با ۹٪ در گروه مقابل.

این مطالعه نتیجه می‌گیرد که در زنان ۷۰ سال و بالاتر با سرطان پستان گیرنده رسپتور هورمونی مثبت و گیرنده HER2منفی اما پرخطر بر اساس GGI، افزودن شیمی‌درمانی ادجوانت  به هورمون‌درمانی نه تنها مزیت بقایی قابل توجهی ندارد، بلکه با عوارض بیشتری همراه است. این یافته‌ها بر اهمیت تعادل بین سود و ریسک درمان و لزوم تصمیم‌گیری مشترک با بیمار در این گروه سنی تأکید می‌کند. همچنین این پژوهش نشان می‌دهد که انجام مطالعات گسترده و کاربردی در جمعیت سالمندان ضروری است و می‌تواند به تدوین راهنمای بالینی مناسب کمک کند.

با این وجود، این مطالعه  از بابت استفاده از یک آزمون ژنومیک که دیگر کاربرد رایج ندارد (GGI)، نرخ نسبتاً بالاى عدم شروع شیمی‌درمانى در گروه اختصاص یافته (۲۱٪)، و ناتوانی در شناسایی هر زیرگروه خاصی که ممکن است از درمان سود ببرد، قابل نقد است. اگرچه این محدودیت‌ها از ارزش اصلی مطالعه که نشان دادن عدم برترى واضح شیمی‌درمانى است، نمى‌کاهد، اما بر اهمیت تفسیر نتایج در کنار شواهد دیگر و ادامه تحقیقات در این حوزه تأکید دارد.

به قلم دکتر پوریا عادلی رادیوانکولوژیست