- جایزه نوبل پزشکی ۲۰۲۶ به سازندگان فناوری کنترل سلولها با نور اهدا شد
- هفته ملی سالمندان؛ از پیشگیری از سرطان تا حق برخورداری از سالمندی سالم
- سالمندی جمعیت؛ چالشی که از امروز باید برای آن برنامهریزی کرد
- قلب و سرطان؛ چرا سلامت قلب در بیماران مبتلا به سرطان اهمیت دارد؟
- چهرهای که بیش از نیمقرن برای پزشکی زیست؛ در سوگ استاد دکتر سعید پناهی
- آیا پزشکی بدترین شغل دنیاست؟
- بازدید نایبرئیس انجمن علمی کلینیکال انکولوژی ایران از مراکز درمانی تاجیکستان و ازبکستان
- کنفرانس علمی HPV در بیمارستان لاله؛ از غربالگری و واکسیناسیون تا درمان ضایعات پیشسرطانی
- «ایرآمبولانس هوایی» به اصفهان آمد؛ گامی برای تسهیل جابهجایی بیماران
- اعضای جدید هیئتمدیره خیریه «بال پروانه نصف جهان» انتخاب شدند
- اجرای DRG در ایران؛ چرا زیرساخت باید پیش از اصلاح نظام پرداخت آماده شود؟
- ایران و ترکمنستان در آستانه فصل تازهای از همکاریهای سلامت
- پزشکی دیگر درآمد، رضایت شغلی و منزلت اجتماعی را بهطور همزمان ندارد
- هشدار جامعه ارولوژی ایران درباره آمبولیزاسیون پروستات؛ PAE جایگزین قطعی جراحی نیست
- آلزایمر؛ فراتر از فراموشی
تلفنهای هوشمند توجه و تمرکز را کاهش میدهند

به گزارش سرطان نیوز، متخصصان این مطالعه میگویند وجود گوشی در کنار ما ولو اینکه خاموش باشد، حواسمان را پرت میکند و باعث میشود از پس کارهایی که به تمرکز بالا نیاز دارند، برنیاییم.
دانشگاه «پادربورن» آلمان طی یک مطالعه تحقیقاتی به این نتیجه رسیده که دارندگان تلفن همراه هوشمند حتی زمانی که گوشیشان خاموش است و روی میز قرار دارد، حواسشان به این گوشی است.
«سون لیندبرگ»، روانشناس و سرپرست این پژوهش گفت: روند حضور دائمی تلفن همراه هوشمند در زندگی پیامدهایی منفی بر میزان توجه به جا میگذارد.
حتی حضور وجود دستگاه تلفن همراه در کنار ما تأثیر نامطلوبی بر میزان آفرینش و بهرهوری دارد: این واقعیت که موبایل در معرض دید است بر عملکرد شناختی اثر میگذارد. کاربران موبایل آهستهتر کار میکنند و تمرکز کمتری دارند.
در این مطالعه که در آن ۴۲ نفر در ردههای سنی بین ۲۰ تا ۳۴ سال در سه تیم شرکت داشتند، تمرکز و توجه شرکتکنندگان در حضور یا غیاب دستگاههای گوشی هوشمند مورد آزمایش قرار گرفت.
«لیندبرگ»، روانشناس رشد بالینی دانشگاه پادربورن میگوید: در قیاس با سایر گروهها، گروهی که اصلا گوشی همراه نداشت از بالاترین میزان توجه برخوردار بوده است.
کارشناسان در کنار بررسی و ثبت میزان توجه، وابستگی شرکتکنندگان به موبایل را نیز در مطالعه خود بررسی کردند.
نتیجه لیندبرگ و تیم او را شگفتزده کرد: میزان اعتیاد شخصی فرد به تلفن هوشمند هیچ تأثیری بر نتیجه این مطالعه و پیامدهایی که توضیح داده شد، نداشته است.
لیندبرگ با این توضیح که توانایی سازماندهی اقدامات، تجزیه و تحلیل، قیاس و کنترل تکانهها به عنوان عملکرد شناختی شناخته میشود، گفت که منابع شناختی لازم برای این منظور، یعنی حافظه فعال نیز به دلیل حضور دائم تلفن همراه هوشمند در زندگی شخصی آسیبپذیر و محدود میشود.
به همین دلیل او توصیه میکند، هنگام انجام وظایف کاری که نیاز به تمرکز بالا دارند، تلفن هوشمند همراه را در اتاق دیگری بگذاریم: این که صفحه نمایش را ببیندیم یا گوشی را خاموش کنیم کفایت نمیکند.
واکسن آنفلوانزا برای بیماران مبتلا به سرطان؛ چه زمانی و چه نوع واکسنی مناسب است؟
رویکرد پژوهشگران ایرانی برای درمان سرطانهای پیشرفته با هدفگیری ریزمحیط تومور
آیا پزشکی بدترین شغل دنیاست؟
آیا در سرطان پستان Luminal A میتوان رادیوتراپی را حذف کرد؟ نگاهی به نتایج مطالعه LUMINA
آیا فقط بیماران دارای ENE یا حاشیه مثبت به کمورادیوتراپی پس از جراحی نیاز دارند؟