طبقه‌بندی کرلو–مورو (۲۰۱۷) و عوارض هیسترکتومی رادیکال؛ 

مقاله به‌روزرسانی شده سال ۲۰۱۷ تحت عنوان «به‌روزرسانی طبقه‌بندی کرلو–مورو برای هیسترکتومی رادیکال» به قلم دنیس کرلو (Denis Querleu)، دیوید سیبولا (David Cibula) و ندیم ابو-رستم (Nadeem R. Abu-Rustum)، چارچوبی دقیق برای سنجش این عوارض متناسب با نوع جراحی ارائه می‌دهد. از آنجا که بسیاری از این بیماران در صورت وجود عوامل پرخطر، کاندید کمورادیوتراپی خواهند بود، آگاهی از نوع و شدت عوارض پیش‌بینی شده، نقشی کلیدی در برنامه‌ریزی درمانی ایفا می‌کند.

پارامتریوم حاوی  اعصاب مهم لگنی است و افزایش وسعت برداشت آن مستقیماً با افزایش عوارض همراهی دارد. مهم‌ترین عوارض پس از هیسترکتومی رادیکال را می‌توان در سه دسته اصلی خلاصه کرد:

۱. اختلالات ادراری (شایع‌ترین عارضه)

برداشت گسترده پارامتریوم به شبکه عصبی هیپوگاستریک تحتانی آسیب می‌زند و منجر به مشکلاتی نظیر احتباس ادراری، بی‌اختیاری، کاهش حس مثانه و عفونت‌های مکرر ادراری می‌شود. مطالعات تجربی بر اساس  طبقه‌بندی کرلو–مورو، بروز احتباس ادراری را به ترتیب ۰٪ در نوع A، ۱۰٪ در نوع B1، ۴۰٪ در نوع C1 و ۱۰۰٪ در نوع C2 گزارش کرده‌اند.

۲. اختلالات گوارشی و مقعدی

آسیب به اعصاب لگن همچنین باعث یبوست مزمن، اختلال در تخلیه روده و احساس دفع ناقص می‌شود که به ویژه در انواع C و D شیوع بالایی دارد.

۳. اختلال عملکرد جنسی

برداشت گسترده پارامتریوم با آسیب به اعصاب و عروق لگنی همراه بوده و می‌تواند منجر به خشکی واژن، دیسپارونی (درد هنگام نزدیکی) و اختلال کارکردجنسی شود.

۴. فیستول و عوارض دیررس جراحی

با افزایش تهاجم جراحی و به‌ویژه در انواع C2 و D، خطر بروز فیستول وزیکوواژینال و اورتروواژینال و همچنین هماتوم و نیاز به تزریق خون به طور قابل توجهی افزایش می‌یابد.

نکته بسیار حائز اهمیت، مزیت بارز نوع C1 (حفظ اعصاب) در مقایسه با نوع C2 (بدون حفظ اعصاب) است. در حالی که هر دو نوع از نظر نتایج آنکولوژیک تفاوت معناداری با یکدیگر ندارند (non‑inferiority)، نوع C1 به طور مشخص با کاهش عوارض ادراری و گوارشی همراه است و کیفیت زندگی بیماران را به صورت چشمگیری بهبود می‌بخشد. به همین دلیل، رویکرد حفظ اعصاب توسط راهنماهای بالینی معتبری نظیر NCCN توصیه شده است.

در مجموع، به‌روزرسانی سال ۲۰۱۷ طبقه‌بندی کرلو–مورو این امکان را فراهم می‌کند که عوارض پس از جراحی را نه به عنوان یک پدیده ثابت، بلکه به عنوان یک پیوستار قابل پیش‌بینی بر اساس نوع A تا C2 در نظر گرفت. مستندسازی دقیق نوع جراحی بر اساس این سیستم، در ارزیابی عوارض پایه بیمار (به‌ویژه عملکرد مثانه و روده) پیش از شروع رادیوتراپی  و نیز مدیریت درمان به منظور کاهش عوارض اجتناب‌ناپذیر است.

،
دکتر پوریا عادلی رادیوانکولوژیست