سانوزرتینیب در سرطان ریه EGFR Exon 20؛ نتایج مطالعه WU-KONG28

درمان بیماران مبتلا به سرطان ریه غیرسلول کوچک (NSCLC) دارای جهش EGFR exon 20 insertion طی سال‌های اخیر یکی از چالش‌برانگیزترین حوزه‌های انکولوژی توراسیک بوده است. برخلاف جهش‌های شایع EGFR که به مهارکننده‌های نسل اول، دوم و سوم پاسخ مناسبی می‌دهند، بیماران دارای جهش exon 20 insertion معمولاً پاسخ ضعیف‌تری به درمان‌های هدفمند کلاسیک نشان داده‌اند و تا مدت‌ها شیمی‌درمانی مبتنی بر پلاتین، گزینه اصلی درمان این گروه محسوب می‌شد.

اکنون نتایج کارآزمایی فاز ۳ WU-KONG28 که به‌تازگی در مجله معتبر New England Journal of Medicine منتشر شده است، نشان می‌دهد سانوزرتینیب (Sunvozertinib) می‌تواند به عنوان یک گزینه مؤثر در خط اول درمان این بیماران مطرح شود.

مطالعه WU-KONG28 چه چیزی را بررسی کرد؟

در این کارآزمایی بین‌المللی، ۳۲۴ بیمار مبتلا به NSCLC پیشرفته با جهش EGFR exon 20 insertion به صورت تصادفی در دو گروه قرار گرفتند. بیماران یا سانوزرتینیب خوراکی با دوز ۳۰۰ میلی‌گرم روزانه دریافت کردند یا تحت شیمی‌درمانی استاندارد شامل کربوپلاتین و پمترکسد قرار گرفتند.

هدف اصلی مطالعه، مقایسه بقای بدون پیشرفت بیماری (PFS) میان دو گروه بود که توسط ارزیابان مستقل و به صورت کور بررسی شد.

برتری سانوزرتینیب در کنترل بیماری

نتایج مطالعه نشان داد سانوزرتینیب به طور معنی‌داری توانسته است بقای بدون پیشرفت بیماری را افزایش دهد. میانه PFS در گروه سانوزرتینیب ۱۰٫۳ ماه بود، در حالی که این رقم در گروه شیمی‌درمانی ۷٫۵ ماه گزارش شد.

همچنین نرخ پاسخ عینی (Objective Response Rate) در گروه سانوزرتینیب به ۵۸٫۹ درصد رسید؛ عددی که تقریباً دو برابر نرخ پاسخ مشاهده‌شده در گروه شیمی‌درمانی (۳۱٫۱ درصد) بود.

این یافته‌ها نشان می‌دهد که هدف‌گیری اختصاصی جهش exon 20 insertion می‌تواند نسبت به شیمی‌درمانی استاندارد کنترل بهتری بر بیماری ایجاد کند.

ایمنی درمان؛ مزایا و چالش‌ها

از منظر ایمنی، عوارض درجه ۳ یا بالاتر در بیماران دریافت‌کننده سانوزرتینیب بیشتر مشاهده شد. شایع‌ترین عوارض شامل افزایش کراتین‌کیناز و اسهال بود.

با این حال، نکته مهم آن است که هیچ مورد مرگ مرتبط با درمان در گروه سانوزرتینیب گزارش نشد و اغلب عوارض با پایش و اقدامات حمایتی قابل کنترل بودند.

نقاط قوت مطالعه

طراحی تصادفی‌سازی شده و کنترل فعال

استفاده از گروه کنترل مبتنی بر شیمی‌درمانی استاندارد، اعتبار نتایج را افزایش داده است.

ارزیابی مستقل پیامدها

بررسی کور و مستقل بقای بدون پیشرفت، احتمال سوگیری را کاهش می‌دهد.

تنوع مناسب بیماران

مطالعه بیماران را از مناطق جغرافیایی مختلف وارد کرده و طیف گسترده‌ای از زیرگروه‌های جهش exon 20 insertion را پوشش داده است.

محدودیت‌های مهم مطالعه

با وجود نتایج امیدوارکننده، چند محدودیت مهم باید مدنظر قرار گیرد.

داده‌های بقای کلی هنوز کامل نیست

در زمان انتشار نتایج، میزان بلوغ داده‌های بقای کلی تنها ۳۸٫۹ درصد بود. علاوه بر این، بیش از ۹۰ درصد بیماران گروه شیمی‌درمانی پس از پیشرفت بیماری به سانوزرتینیب تغییر درمان دادند که تفسیر نتایج بقای کلی را دشوار می‌کند.

ابهام در مورد متاستازهای مغزی فعال

یکی از مهم‌ترین پرسش‌های بالینی درباره توانایی دارو در کنترل بیماری داخل مغز است. تنها حدود ۱۳ درصد بیماران در شروع مطالعه متاستاز مغزی داشتند و تمامی آن‌ها پیش‌تر تحت رادیوتراپی مغزی قرار گرفته بودند.

بنابراین هنوز نمی‌توان درباره اثربخشی سانوزرتینیب در بیماران دارای متاستاز مغزی فعال و درمان‌نشده با اطمینان اظهار نظر کرد.

مقایسه با استانداردهای جدید درمان

گروه کنترل مطالعه شیمی‌درمانی استاندارد بود، در حالی که در بسیاری از کشورها امروزه ترکیب آمیوانتاماب به همراه شیمی‌درمانی به عنوان یکی از گزینه‌های خط اول مطرح است. مطالعه PAPILLON برای این ترکیب میانه PFS حدود ۱۱٫۴ ماه را گزارش کرده است.

جایگاه سانوزرتینیب در درمان سرطان ریه

بر اساس شواهد فعلی، سانوزرتینیب به عنوان یک درمان خوراکی هدفمند، امکان حذف شیمی‌درمانی اولیه را برای بخشی از بیماران فراهم می‌کند و گزینه‌ای جذاب برای بیماران مبتلا به NSCLC پیشرفته با جهش EGFR exon 20 insertion محسوب می‌شود.

به نظر می‌رسد بیماران فاقد متاستاز مغزی فعال، بیشترین سود را از این درمان دریافت کنند. با این حال، در بیماران دارای درگیری فعال سیستم عصبی مرکزی، همچنان به داده‌های بیشتری نیاز داریم تا بتوان درباره انتخاب بهینه درمان تصمیم‌گیری کرد.

جمع‌بندی

مطالعه WU-KONG28 یکی از مهم‌ترین مطالعات سال‌های اخیر در حوزه سرطان ریه دارای جهش EGFR exon 20 insertion محسوب می‌شود. سانوزرتینیب توانست نسبت به شیمی‌درمانی استاندارد، بقای بدون پیشرفت بیماری و نرخ پاسخ درمانی را به طور معنی‌داری بهبود بخشد و جایگاه خود را به عنوان یک گزینه جدید در خط اول درمان تثبیت کند. با این حال، پاسخ نهایی درباره تأثیر آن بر بقای کلی بیماران و همچنین کنترل متاستازهای مغزی، نیازمند پیگیری طولانی‌تر و انتشار داده‌های تکمیلی خواهد بود.