۳۰ ارديبهشت ۱۴۰۵ - ۰۹:۰۱

معمای سرطان پروستات متاستاتیک: چرا محققان می‌خواهند درمان مؤثر را موقتاً متوقف کنند؟

معمای سرطان پروستات متاستاتیک: چرا محققان می‌خواهند درمان مؤثر را موقتاً متوقف کنند؟
برای اولین بار، محققان قصد دارند درمان هورمونی را به طور کامل در گروهی از بیماران سرطان پروستات متاستاتیک قطع کنند.
کد خبر: ۲۱۱۶۱
دکتر پوریا
نویسنده دکتر پوریا عادلی

استاندارد مراقبت کنونی در بیماران مبتلا به سرطان پروستات متاستاتیک حساس به هورمون (mHSPC)، تجویز مداوم درمان محرومیت آندروژنی (ADT) در ترکیب با یک مهارکننده مسیر گیرنده آندروژن (ARPI) نظیر آپالوتامید، انزالوتاماید یا آبیراترون است. اگرچه این رویکرد درمانی به بهبود چشمگیر پیامدهای بقا منجر شده، اما ماهیت مزمن و طولانی‌مدت آن، بیماران را در معرض عوارض جانبی تجمعی از جمله گرگرفتگی، خستگی، کاهش تراکم استخوان، اختلالات متابولیک و افزایش خطر حوادث قلبی-عروقی قرار می‌دهد. در این راستا، یکی از پرسش‌های بالینی اساسی که همچنان بی‌پاسخ مانده، آن است که آیا می‌توان در زیرگروهی از بیماران که پاسخ درمانی استثنایی نشان می‌دهند، درمان هورمونی را موقتاً متوقف نمود؟

کارآزمایی بالینی فاز ۲ A-DREAM (مطالعه A032101) با حمایت مالی مؤسسه ملی سرطان ایالات متحده (NCI) و تحت نظارت اتحادیه ملی کارآزمایی‌های بالینی (Alliance) طراحی شده است تا پاسخی مبتنی بر شواهد به این پرسش ارائه دهد. این مطالعه که با شناسه NCT05241860 در پایگاه ClinicalTrials.gov به ثبت رسیده، بیمارانی را وارد کرده است که پس از حداقل ۱۸ تا ۲۴ ماه درمان هورمونی شدید، به «پاسخ دراماتیک » دست یافته‌اند. این پاسخ به صورت سطح آنتی‌ژن اختصاصی پروستات (PSA) کمتر از ۰.۲ نانوگرم در میلی‌لیتر و تستوسترون سرکوب‌شده (کمتر از ۵۰ نانوگرم در دسی‌لیتر) در انتهای دوره درمان تعریف می‌شود.

در این مطالعه، کلیه عوامل هورمونی شامل آگونیست‌ها یا آنتاگونیست‌های هورمون آزادکننده گنادوتروپین (LHRH) و ARPI به طور همزمان قطع می‌گردند و بیماران تحت پایش دقیق و برنامه‌ریزی‌شده از نظر بیوشیمیایی و رادیوگرافیک قرار می‌گیرند. هدف اولیه مطالعه، تعیین نسبت بیمارانی است که قادرند ۱۸ ماه پس از قطع کامل درمان، بدون نیاز به از سرگیری آن و با بازیابی سطح تستوسترون به محدوده طبیعی (بیش از ۱۵۰ نانوگرم در دسی‌لیتر) باقی بمانند. شایان ذکر است که در صورت افزایش PSA به بالای ۵ نانوگرم در میلی‌لیتر، شواهد رادیوگرافیک از پیشرفت بیماری، یا بروز علائم بالینی، درمان بلافاصله مجدداً برقرار خواهد شد.

به گفته دکتر آتیش چودهوری، محقق اصلی این مطالعه از مرکز سرطان دانا-فاربر، هدف غایی این کارآزمایی، ایجاد توازن میان کنترل بیماری و حفظ کیفیت زندگی بیماران است. دکتر کیتی بکرمن از Tennessee Oncology نیز این مطالعه را «پرسشی بیمارمحور که مدت‌هاست مسکوت مانده» توصیف نموده و بر این باور است که یافته‌های آن، صرف‌نظر از نتیجه، «مباحثات بالینی در درمانگاه را متحول خواهد ساخت.»

در زمان نگارش این مطلب، مطالعه در وضعیت «فعال، بدون ادامه ثبت‌نام» قرار داشته و دوره پیگیری بیماران برای دستیابی به نقطه پایانی اولیه هنوز تکمیل نشده است. با این وجود، انتظار می‌رود نتایج مقدماتی این کارآزمایی، بنیانی علمی برای طراحی مطالعات گسترده‌تر فاز ۳ فراهم آورد تا به شکلی قطعی بتوان به این سؤال راهبردی پاسخ گفت که آیا اعطای «تعطیلات درمانی» (Drug Holiday) به بیماران با پاسخ دراماتیک، انتخابی ایمن و مبتنی بر شواهد است یا خیر.

 

ارسال نظرات
captcha
پربازدید های روز
آخرین اخبار
انتخاب سردبیر
روشی نویدبخش برای مقابله با سرطان تهاجمی مغز
روشی نویدبخش برای مقابله با سرطان تهاجمی مغز
محققان نانوذرات فعال‌شده با نور را توسعه داده‌اند که می‌تواند به جراحان کمک کند تا کشنده‌ترین شکل سرطان مغز را با دقت بیشتری ببینند و سلول‌های سرطانی باقی‌مانده پس از جراحی را از بین ببرند.
اولوموراسیب؛ امید تازه برای درمان سرطان لوزالمعده
اولوموراسیب؛ امید تازه برای درمان سرطان لوزالمعده
داروی اولوموراسیب (Olomorasib) با دریافت عنوان درمان پیشگام (Breakthrough Therapy) از سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA)، امید تازه‌ای برای بیماران مبتلا به سرطان لوزالمعده با جهش KRAS G12C ایجاد کرده است. در این یادداشت، دکتر پوریا عادلی به بررسی عملکرد این درمان هدفمند، نتایج مطالعه LOXO-RAS-20001 و چشم‌انداز آینده آن می‌پردازد.
درمان سلولی CAR-T در برزیل؛ امید تازه برای بیماران مبتلا به لنفوم مقاوم به درمان
درمان سلولی CAR-T در برزیل؛ امید تازه برای بیماران مبتلا به لنفوم مقاوم به درمان
درمان سلولی CAR-T در برزیل با ثبت نرخ پاسخ ۸۱ درصدی و بهبودی کامل ۷۲ درصدی در بیماران مبتلا به لنفوم مقاوم به درمان، وارد مرحله‌ای جدید شده است. دکتر پوریا عادلی در این یادداشت، نتایج مطالعه CARTHIAE، چالش‌های بومی‌سازی و چشم‌انداز دسترسی همگانی به این فناوری را بررسی می‌کند.
چرا برخی تست‌های HPV مثبت، بعداً منفی می‌شوند؟
چرا برخی تست‌های HPV مثبت، بعداً منفی می‌شوند؟
مطالعه برنامه غربالگری سوئد نشان می‌دهد اختلاف نتایج خودنمونه‌گیری HPV و نمونه‌برداری پزشک، ناشی از حساسیت بالاتر آزمایش و تفاوت محل نمونه‌گیری است و بر دقت غربالگری سرطان دهانه رحم تأثیر منفی ندارد.